Мәңгелек аулак өй

Рәмис Латыйповның «Мәңгелек аулак өй» хикәясе укучыны XVIII гасырдагы борынгы татар авылы мохитенә алып керә. Тышта – кышкы салкын, тар сукмаклардан атлап баручыларның аяк астында кар шыгырдый, мич морҗалардан төтен күтәрелә. Өйдә – каз өмәсе уңаеннан аулак өй: яшь кызлар, егетләр иске йортта җыелган, керосин лампасы яна. Кызлар чырык-чырык көлә, егетләр шаярта, җыр яңгырый, табында чәй – барысы да җылы һәм тормыш белән тулы. Хуҗабикә Мәйсәрә өчен бу кич – олы тормышка беренче адым. Әмма тышта – ачлык һәм фәкыйрьлек. Кемдер – караңгылыктан файдаланып – өйгә үтеп керә… Матур бәйрәм кинәт тынлыкка күмелә – шатлык урынына шом килә. Повесть авылның эчке фаҗигасен ачып бирә: хәтта йолалар да ярлылыктан коткара алмый. Диварларда эленеп торган каз түшкәләре – булган хәлнең шаһитлары кебек…