Zapalniczka

Ostatnimi czasy Joanna Chmielewska pisała ciut słabiej, jednak ta książka wydaje się jej powrotem do najlepszej formy! Jestem zdecydowanie zadowolony z lektury. Chwyciłem ją około 19 i skończyłem przed chwilką, mając po drodze tylko przerwę na robienie kanapek… o których przypomniałem sobie dzięki lekturze. Jestem bardzo zadowolony.

Ze swojej strony mogę ją gorąco polecić. Stara, dobra Chmielewska w bardzo dobrym wydaniu! Były momenty, w których prawie turlałem się ze śmiechu. Opisy fotograficznego dzieła o śladach zwierzyny, czy teksty o bezrobociu polegającym na tym, "że u nas nie ma ludzi do roboty" rozwalały mnie na drobne fragmenty. Ale rozmowy pana policjanta z Joanną i znajomymi biły wszystko na głowę. Poniżej fragmencik (z pominiętymi opisami, by nie odbierać innym przyjemności z czytania)

– Jeździ Pani konno?

– Jeżdżę

– Ustawicznie? Zawodowo?

– Tak

– Jako dżokej?

– Nie

– Nie? To jako co?

– Jako jeździec

– Jeździec… Na wyścigach?

– Nie

– A gdzie?

– Na pokazach

– Na jakich pokazach?

– Ogólnie, możliwości konia wierzchowego.

(…)

– Po co pani była u weterynarza?

– Chciałam się poradzić.

– W jakiej sprawie.

– Zdrowotnej

– Pani się leczy u weterynarza?

– Ja nie. Koń.

– Może pani trochę ściślej i szczegółowo?

– (…) Chce pan szczegóły fizjologii konia? Mogę dać Panu podręcznik.